collaboration with Adriana Disman
9 February 2016 (collaboration with Adriana Disman in 1st MHPB Morni Hills Performance Art Biennale, Government Museum and Art Gallery, Chandigarh, India; Curated by Harpreet Singh). Photograph by Subhendu Misra & Gilivanka Kedzior, Video by Razieh Goudarzi
بهمن ۱۳۹۴ (همکاری با آدریانا دیسمن، در اولین دوره بیِنال هنر اجرایی تپههای مورنی، موزه و گالری هنر چاندیگر، هند) عکسها از سوبهندو میسرا و گلیوانکا کدزیور، ویدئو از راضیه گودرزی
This performance was shaped by the convergence of two personal experiences.
For Adriana, the street in India was a space saturated with unwanted stares; gazes that would settle on the body and create a sense of insecurity.
For me, the starting point was trees—trees whose trunks are covered in white lime paste to protect them from pests, sun, and harm. This image served as a metaphor for an existence condemned to stasis; that humans, like trees, are beings that receive wounds, incur damage, and strive to protect themselves. We and the trees are both part of a whole, with analogous pains.
We decided to merge these two experiences into a single performance. We prepared the protective paste for the tree trunks together and, like the trees, covered half of each other's bodies with it; an act of mutual care—a reciprocal "covering" and "protecting," reminiscent of the whitewashed tree trunks. We then stood along the street, in a row of trees, first apart from one another, and after a few hours, slowly moved closer together. In this gradual movement, two narratives converged.
In the end, we stood together, back-to-back. Although we came from two different geographies and began from two distinct perspectives, we ultimately became one within a shared silence.
The initial idea was conceived by Adriana, who proposed we collaboratively present this experience in a public space.
این پرفورمنس از برخورد دو تجربهٔ شخصی شکل گرفت.
برای آدریانا، خیابان در هند، فضایی بود آکنده از نگاههای خیره و ناخواسته؛ نگاههایی که بر بدن مینشستند و حس ناامنی ایجاد میکردند.
برای من، نقطهٔ شروع درختان بودند؛ درختانی که در تنههایشان را با خمیر آهکی سفید میپوشانند تا در برابر آفتها، آفتاب و آسیبها محافظت شوند. این تصویر برایم استعارهای از وجودی محکوم به ایستایی بود؛ اینکه انسان هم مثل درخت، وجودی است که زخم میگیرد، آسیب میبیند و سعی در محافظت از خود دارد. ما و درختان، هر دو بخشهایی از یک کل هستیم، با دردهایی شبیه به هم.
تصمیم گرفتیم این دو تجربه را در یک اجرا جمع کنیم. خمیر محافظ تنهٔ درختان را با هم ساختیم و همچون درختان، نیمی از تن یکدیگر را با آن پوشاندیم؛ نوعی عمل مراقبت دوجانبه؛ «پوشاندن» و «محافظت» متقابل؛ شبیه به تنههای سفیدشدهٔ درختان؛ سپس در کنار خیابان، در ردیف درختان ایستادیم؛ ابتدا جدا از هم و بعد از چند ساعت، آهسته به یکدیگر نزدیک شدیم.
در این حرکت تدریجی، دو روایت به هم رسیدند:
در پایان، کنارهم ایستادیم؛ پشت به پشت. گرچه از دوجغرافیای متفاوت آمده بودیم و از دو نگاه متفاوت آغاز کرده بودیم، اما در نهایت، در سکوتی مشترک، یکی شدیم.
ایده اولیه از سوی آدریانا مطرح شد و او بود که پیشنهاد داد این تجربه مشترک را در مکانی عمومی به اجرا درآوریم.