Horizon to Horizon

 

A collaborative project underway between High School students in Khorramabad, Iran and East Palo Alto, California.

Read about this project at the bottom of the page.

 

از افق تا افق کار مشارکتی بین دبیرستان دوره اول فرزانگان  شهر خرم‏ آباد در غرب ایران و مدرسه پااُلو آرتُ شرقی در کالیفرنیای آمریکا برگزار شد

گزارشی کوتاه از این پروژه را در پایین صفحه بخوانید

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

  collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

   collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

  collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

  collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

  collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

 

collaborative art-public art-recycled art-studence art- art teacher-new art- contemporary art

 Recorded documentations of this project by:TARA GOUDARZI, ASGHAR NIAZI, RAHELEH ZOMORODINIA, RAZIEH GOUDARZI, SOHILA MAHAKI, 2018

 

 

Horizon to Horizon

Ala Ebtekar: As the chasm between governments widens – a glimpse at a collaborative project underway between High School students in Khorramabad, Iran and East Palo Alto, California, working with Art, Social Space and Public Discourse Artists in residence Raheleh Zomorodinia and Tara Goudarzi

Students were in dialogue with one another (via Skype + Telegram) throughout the workshop series as they produced works in parallel with one another which will result in a performative work presented during next years symposium.

Many thanks to Stanford Iranian Studies for making this project possible.

 

 

 از افق تا افق،  طی چندین مرحله همفکری و مشورت بین خانم‏ راحله زمردی نیا؛ هنرمند ایرانی بینارشته‏ ای و فعال در زمینه ویدئو، عکاسی، پرفورمنس و چیدمان، که ساکن آمریکا هستند؛ و من - تارا گودرزی؛ هنرمند بینارشته‏ ای فعال در زمینه ویدئوآرت، پرفورمنس ‏آرت و چیدمان، ساکن خرم‏آباد- و دوماه بحث و گفت‏وگو با هنرآموزان نوجوان، تصمیم گرفته شد اجرای مشترکی داشته باشیم به منظوراز بین بردن فاصله‏ های عظیمی که گاه بین انسان‏ها به نظر می‏رسد.

این کار مشارکتی بین دبیرستان دوره اول فرزانگان  شهر خرم‏ آباد در غرب ایران و مدرسه پااُلو آرتُ شرقی در کالیفرنیای آمریکا برگزار شد و از سوی موسسه مطالعات ایران در دانشگاه استنفورد حمایت می‏ شد.  به این نتیجه رسیدیم که شروع ایده‏ پردازیمان را می توانیم در  فضا و روابط بین سیارات جستجو کنیم و چون در پی به نمایش گذاشتن تعاملات بودیم، قرار بر این شد که سیارات را همانند توپ‏ هایی بزرگ بسازیم. توپ‏ها از مواد بازیافتی ساخته شدند تا در کنار مفاهیم دیگری که دنبال می‏کردیم، توجه بیشتری به آنچه تولید و مصرف می‏ شود و آنچه دور ریخته می‏ شود و می‏ توانست بیشتر مفید باشد، داشته باشیم.

بعد از چندین جلسه گفتگو به این نتیجه رسیدیم که 9 توپ داشته باشیم؛ مثل منظومه شمسی که 9 سیاره دارد. توپ‏ها با لباس‏ های غیر قابل استفاده ساخته شدند. لباس‏ هایی که متعلق به خانواده هنرآموزان یا خود هنرآموزان بود و هرکدام از این لباس‏ ها خاطره‏ های بسیاری همراه داشتند.

قبل از اینکه با توپ‏ها اجرا داشته باشیم، باید آن‏ها را پُر از افکار و احساس‏مان می‏ کردیم؛ به همین منظور، هرکدام از شرکت کنندگان، متن یا جمله‏ای را درمورد آنچه که در درون خود به عنوان "یک مخلوق بر سیاره زمین"، حس می‏ کرد را آماده کرد و آن‏ها را به روی توپ‏ها نوشتند و یا به روی کاغذ آوردند و درون لایه‏ های زیرین توپ، آن‏ها را پنهان کردند.

 

 نمونه ای از نوشته های 214 دانش آموز ایرانی، که به توپ‏ ها اضافه شده ‏اند:

  من باید رویاهایم را حقیقی کنم.

 من انقلاب می‏کنم؛ انقلابی مملو از پَر و از بال‏ های آرمان.

ما مسئولیم آسمان را اینگونه آبی نگه داریم.

من می‏ خواهم رنگ سبز برگان سرفراز میهنم را رو سفید کنم. آب زندگی را هر چند کم به نهال‏ ها ببخشم شاید دیرتر به بی‏رحمی تبرهای انسان‏ نما پی ببرند و بفهمند هنوز در دنیا قلب‏ های دریا مانند نمرده‏ اند. من مسئولم آبی آب را سیاه نکنم. من مسئولم مسئول باشم.

باید که دنیا را از خود نرنجانم با دنیا یکی شوم و سعی کنم مانند دنیا لباس یکرنگی به تن کنم.

 

لباس‏ ها و خاطراتشان به روی هم دوخته شد و نوشته‏ ها درون توپ‏ها پنهان شدند و در آخرین سه شنبه سال در ایران، تعدادی از دانش‏ آموزان توپ‏ها را به حیاط مدرسه آوردند و به هر شکل که دوست داشتند با آن‏ها بازی کردند. بغییر از آن 9 سیاره، آن‏ها حتی سیاره ‏های خیالی‏شان را هم در کنار باقی سیارات قرار دادند. دانش‏آموزان مدرسه پااُلو آرتُ نیز توپ‏های خود را آماده کردند و روندی مشابه هنرآموزان ایرانی را طی کردند. دانش آموزان ایرانی و آمریکایی در طی ساخت سیاره‏ هایشان، از طریق اینترنت، درمورد مسائل اجتماعی که دغدغه‏ هایشان بود صحبت و گفتگو داشتند.

این پروژه بین سال های 1395 و 1396 برگزار شد.